Wirtualna wycieczka
home memori znane memori memori zbiorowe cmentarze artykuły pomoc
Memori wyszukiwarka
wyszukiwarka zaawansowana: tekstowa
wyszukiwarka zaawansowana: tekstowa mapa
Memori twoje konto
podaj e-mail
podaj hasło
kobieta mężczyzna
zapoznałem się i akceptuję regulamin
Facebook Twitter NK
memori dodane przez redakcja memori.pl ['] .
memori odwiedzone 10410 razy
zapalono już 1049 świeczek
zapalono już 73 zniczy
Kazimierz Górski
Kazimierz Klaudiusz Górski
02.03.1921
23.05.2006
żył 85 lat
Kazimierz Klaudiusz Górski
pierwsze imię Kazimierz
drugie imię Klaudiusz
nazwisko Górski
data urodzenia 02.03.1921
miejscowość urodzenia Lwów
państwo urodzenia Polska
płeć mężczyzna
stan cywilny wdowiec
ilość dzieci 2
 
data śmierci 23.05.2006
miejscowość śmierci Warszawa
państwo śmierci Polska
 
miejscowość pochówku Warszawa
gmina pochówku m.st. Warszawa
powiat pochówku m.st. Warszawa
województwo pochówku mazowieckie
państwo pochówku Polska
 
cmentarz Cmentarz Wojskowy na Powązkach - Powązki Wojskowe
 
rodzaj pochówku grób tradycyjny
forma pochówku tradycyjna
trener piłkarski
W latach 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do zwycięstwa w Igrzyskach Olimpijskich 1972 oraz finału Igrzysk Olimpijskich 1976, a także srebrnego medalu (III miejsce) na Mundialu 1974. Po zakończeniu pracy z drużyną narodową prowadził kluby w Grecji, z którymi wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 roku zasiadał we władzach PZPN. W latach 1991–1995 był prezesem związku. W plebiscycie Piłki Nożnej został uznany za najlepszego polskiego trenera XX wieku.

Trener klubowy
Ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952 roku oraz studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980.

Trenował Marymont Warszawa (pierwsza samodzielna praca szkoleniowa rozpoczęta w 1954), trzykrotnie Legię Warszawa (1959, 1960–1962 i 1981–1982), Lubliniankę (1963–1964), Gwardię Warszawa (1964–1966), Łódzki KS (1973), greckie: Panathinaikos AO (1977–1978, Mistrzostwo Grecji), Kastorię (1979–1980), Olympiakos SFP (1980–1981 i 1983, Mistrzostwo Grecji) i Ethnikos Pireus (1983–1985).

Trener reprezentacji
Szkolił reprezentacje Polski różnych kategorii: juniorów w latach 1956–1960, do lat 23 w latach 1966–1970 i pierwszą reprezentację narodową – w 1966 w składzie komisji selekcyjnej w 3 meczach i z wielkimi sukcesami w latach 1970–1976 (pierwszy mecz ze Szwajcarią w Lozannie 5 maja 1971). Z reprezentacją osiągnął historyczny sukces: zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972), srebrny medal (3. miejsce) na Mistrzostwach Świata w RFN (1974) i srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976). Prowadził reprezentację w 73 meczach, osiągając 45 zwycięstw.

Odznaczenia państwowe

Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (2006, pośmiertnie)
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006)[3]
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1996)

Inne wyróżnienia

Order of Merit in Ruby (Rubinowy Order Zasługi UEFA) (2006, pośmiertnie)
Złoty Medal Zasługi dla FIFA (2001)
Medal im. dr. Henryka Jordana (2001)
honorowy obywatel miasta Lwowa (2003), Płocka (2004) i Lubaczowa
doktor honoris causa gdańskiej AWFiS (24 listopada 2003) – jako pierwszy przedstawiciel polskiej piłki nożnej
Super Wiktor (24 kwietnia 2006)
Na jego cześć nazwano Szkołę Mistrzostwa Sportowego w Łodzi imieniem Kazimierza Górskiego.

Inne wykonywane zawody

polski piłkarz, występujący na pozycji napastnika oraz działacz


Piłkarz
Grał w piłkę nożną jako napastnik w zespołach: RKS Lwów, Spartak Lwów, Dynamo Lwów, Legia Warszawa. Nosił pseudonim boiskowy "Sarenka". Świetnie zapowiadającą się karierę piłkarską przerwały mu lata drugiej wojny światowej. Wystąpił w jednym meczu międzypaństwowym Polska-Dania (0-8) 26 czerwca 1948 (zagrał 34 minuty).

Działacz PZPN
Po zakończeniu kariery trenerskiej i powrocie do Polski od 1986 we władzach PZPN, od 1987 wiceprezes Związku, w latach 1991–1995 prezes, od 3 lipca 1995 prezes honorowy PZPN. Od 1976 członek honorowy PZPN.

W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, a w wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa.
okoliczności śmierci
rodzaj śmierci w następstwie choroby
przyczyna śmierci choroby nowotworowe